یک رویداد باورنکردنی: فریاد معجزه آسای شوهر، همسرش را از کما خارج کرد!
در انگلستان زنی که دو هفته به حالت کما رفته بود و پزشکان به طور کامل از او قطع امید کرده بودند با فریادهای ناامید و ناشی از یأس شوهرش که داد می کشید " دیگر به من متکی نباش، خودت باید مبارزه کنی" به طور معجزه آسایی از کما خارج شد!! ایونه سولیوان، زن 28 ساله با دومینیک سولیوان، راننده کامیون 37 ساله برای ماه عسل به قبرس رفتند. ایونه مدت کوتاهی بعد در سال 2006 حامله شد. اما پزشکان چند ماه بعد از حاملگی فهمیدند که جنین به بیماری آنمی (کم خونی) دچار است و باید به طور مرتب به جنین خون تزریق شود. ایونه سال گذشته یک ماه زودتر، پسرش کلینتون را در بیمارستانی در بریستول به دنیا آورد. فرزند خانواده سولیوان چند مدت بعد فوت کرد و زن انگلیسی هم با توقف تمامی ارگانهای بدنش بخاطر «شوک سپتیک» تحت مراقبت ویژه قرار گرفت. دکترها بعد از دو هفته کاملا از این زن قطع امید کردند و خواستار قطع فیش شدند. دومینیک که از قطع امید دکترها از ادامه حیات زنش شوکه شده بود و در وضعیت روحی بدی به سر می برد دست زنش را که در تخت مرگ خوابیده بود گرفت و ناامیدانه فریاد زد: " الان وقت مبارزه است. همه چیزو به من نسپر، از من بیشتر از این چیزی ساخته نیست. به بیهوشی ات خاتمه بده و نفس بکش. دوباره مال من باش..." ایونه به طور معجزه آسایی دو ساعت بعد از فریادهای ناامیدانه شوهرش شروع به نفس کشیدن کرد. پنج روز بعد نیز یک معجزه اتفاق افتاد: او دیگر نیازی به مراقبت سنگین بیمارستانی نداشت! این زن انگلیسی بعد از مدت کوتاهی از بیمارستان ترخیص شد و دیروز با روزنامه دیلی میل مصاحبه کرد. به گزارش وبلاگ ترجمه اخبار ترکیه به نقل از حریت، وی گفت: " دقیقا یادم نمیاد شوهرم به من چی می گفت اما از فریاد و ناله او اصلا خوشم نیامد. با فریاد او احساس می کردم در بدنم حرکتی شروع شده است و ارگانهایم شروع به فعالیت کرده اند. با فریادهای شوهرم بدنم شروع به مبارزه کرده بود. امیدوارم این الگو برای دیگر بیماران نیز امید به زندگی بدهد"
دوستمعموليهيچگاه نميتواند گريه تورا ببيند. دوست واقعيشانه هايش از گريه تو تر خواهد بود. دوست معمولياسم کوچک والدين تو رانميداند. دوست واقعيشايدتلفن آنها را جايي نوشته باشد. دوست معمولييک جعبه شکلات براي مهماني تو ميآورد. دوست واقعيزودتر به کمک تو مي آيد وتا دير وقت براي تميز کردن ميماند. دوست معمولياز دير تماس گرفتن تو دلگير و ناراحت ميشود. دوست واقعيميپرسد چرانتوانستي زودتر تماس بگيري؟ دوستمعموليدوست دارد به مشکلات تو گوش کند. دوست واقعيسعي در حل آنها ميکند. دوست واقعيميپرسد چرا نتوانستيزودتر تماس بگيري؟ يک دوستمعموليدوست دارد به مشکلات تو گوش کند. دوست واقعيسعي در حل آنها ميکند. دوست معموليمانند يک مهمان عملميکندو منتظر ميماند تا از او پذيرايي کني. دوست واقعيبه سوي يخچال رفته و از خود پذيرايي ميکند. دوست معموليمي پندارد کهدوستي شما بعد از يک مرافعه تمام مي شود. دوست واقعيميداند که بعد از يک مرافعه دوستي محکمتر ميشود. دوست واقعي کسي است که وقتي همهتو را ترک کرده اند با تو مي ماند
دزدي به خانه اي رفت. چيزهايي يافت آنها را بست و در گوشه اي گذاشت و به اتاق هاي ديگر رفت. در اين هنگام صاحب خانه بيدار شد وبسته را برداشت و مخفي كرد. دزد برگشت و بسته را نيافت. رو به صاحب خانه كرد و گفت: حالا خودت انصاف بده دزد منم يا تو!
حکایت ساده لوح و پول
ساده لوحي را در بيابان ديدند كه با اوقات تلخي جاي جاي زمين را مي كند و چيزي را جست و جو مي كرد. از او پرسيدند: چه كار مي كني؟ پاسخ داد: پولي را در اين زمين دفن كردم. اكنون آن را هر چه بيشتر مي جويم كمتر مي يابم. گفتند: مگر وقتي آن را دفن كردي برايش نشاني نگذاشته بودي؟ گفت: چرا؟ پرسيدند: نشاني چه بود؟ گفت: لكه ي ابري كه روي اين نقطه از زمين سايه انداخته بود
حكايت لباس انيشتين انيشتين زندگي ساده اي داشت و در مورد لباس هايي كه به تن مي كرد بسيار بي اعتنا بود. روزي يكي از دوستانش از او پرسيد: استاد چرا براي خودتان يك لباس نو نمي خريد؟ انيشتين لبخندي زد و پاسخ داد: چه احتياجي هست؟ اينجا همه مرا مي شناسند و مي دانند من كه هستم. تصادفا پس از چند ماه همان دوست در شهر ديگري با انيشتين رو به رو شد و چون همان پالتوي كهنه را به تن او ديد با حيرت پرسيد: باز هم كه اين پالتو را به تن داريد. انيشتين جواب داد: چه احتياجي هست؟ اينجا كه كسي مرا نمي شناسد.
سلطان محمود غزنوي به طلخك گفت كه تو با اين جامه يك لا در سرما چه مي كني؟ كه من با اين همه جامه مي لرزم؟ گفت : اي پادشاه تو نيز مانند من كن تا نلرزي. گفت : مگر تو چه كرده اي؟ گفت : هر چه داشتم را در بر كرده ام!
حکایت دانشمند و نامه
فاضلي به يكي از دوستان صاحب راز خود نامه مي نوشت. شخصي پهلوي او نشسته بود و به گوشه ي چشم نوشته ي او را مي خواند. بر وي دشوار آمد بنوشت: اگر در پهلوي من دزدي ننشته بودي و نوشته مرا نمي خواندي همه اسرار خود را بنوشتمي. آن شخص گفت والله مولانا من نامه تو را نمي خواندم. گفت: اي نادان پس از كجا دانستي كه ياد تو در نامه است!
حکایت سقف خانه
شخصي خانه اي به كرايه گرفته بود. چوب هاي سقف آن بسيار صدا مي كرد. صاحب خانه را خبر دادند تا مگر مرمتش كنند. او پاسخ گفت: چوب هاي سقف ذكر خداوند مي كنند. گفت: نيك است اما مي ترسم كه اين ذكر به سجود بينجامد!
درويشي به در دهي رسيد جمعي كدخدايان را ديد آن جا نشسته. گفت: مرا چيزي دهيد وگرنه به خدا با اين ده همان كار كنم كه با ده ديگر كردم ايشان بترسيدند. گفتند : مبادا كه ساحري باشد كه از او خرابي به ده ما برسد. آن چه خواست بدادند. بعد از آن پرسيدند كه : با آن ده چه كردي؟ گفت : آن جا چيزي خواستم ندادند به اين ده آمدم ; اگر شما نيز چيزي نمي داديد اين ده را رها مي كردم و به دهي ديگر مي رفتم!
وضعيت آنلاين ها :
اعضاي آنلاين:
